Home কবিতা আবেলি

আবেলি

by admin
0 comment
satirtha image-14

পদূলিৰ কৃষ্ণচূড়াৰ চিৰিলি চিৰিলি পাতত

ওলমি আছে আবেলিটো বতাহত বিয়পিছে

সেন্দুৰীয়া আভাৰ গোন্ধ পশ্চিমৰ ভাগৰুৱা আকাশ।

অ’ বেলি লাগেনে তোৰ ভাগৰ

পাৱনে এফেৰি মৰমৰ কোলা

পৰেনে মনত তোৰ পুৱাৰ ওমলা সুৱদী সুৰীয়া গীত।

দিনটো উমলি থকা সখীবোৰ বাহলৈ যাব

হাঁহি কান্দোনবোৰ তোৰ বুকুত থ’ব

তই সুখৰ নে দুখৰ।

আবেলি হেঙুলীয়া আবেলি

তোৰো ছাগৈ প্ৰিয়জন আহিব গধূলি

গোলাপী গালত তই লাজুকী আবেলি।

— সৃষ্টিবাণী দাস

 

অজামিল উপাখ্যান
লেখক: শ্ৰীশ্ৰী শঙ্কৰদেৱ

আগৰ অংশ

ঘোষা।।

হৰিবোল হৰিবোল আহে লোকাই
হৰি বিনে নাই গতি।।

পদ।।

হৰিৰ চৰণ        চিন্তিয়া বেঢ়াৱৈ
হৰিনাম লৱৈ ডাকি।
সিদ্ধ মুনিগণে        তাৰ যশ গাৱৈ
প্ৰশংসে স্বৰ্গত থাকি।।
মাধৱৰ আসি        কৌমুদকী গদা
ৰক্ষা কৰি ফুৰৈ তাক।
তাহাৰ ওচৰ        নচাপিবি কেহো
দূতগণ মোৰ হাকে।।
বৈষ্ণৱক দেখি        আন্তৰি পলাইবি
ভয়ে চপৰাইবি মুণ্ড।
নুহি মাধৱৰ        গদাৰ কোবত
হুইবেক হাড় খুখুণ্ড।।
কীৰ্ত্তনৰ ধ্বনি        যি থানত শুনি
তাৰ নচাপিবি পাশ।
বিষ্ণুদূতচয়        তথাতে থাকয়
কৰিবেক সৰ্ব্বনাশ।।
যাহাৰ জিহ্বায়ে        নোবোলৈ বিষ্ণুৰ
গুণ নাম সৰ্ব্বক্ষণ।
যিজনৰ মনে        হৃদয় পদ্মত
নিচিন্তৈ কৃষ্ণ চৰণ।।
যিজনৰ শিৰে        নকৰৈ প্ৰণাম
কৃষ্ণৰ পদ কমলে।
তাত মোৰ দায়        নেৰিবি সদায়
বান্ধি আন হাতে গলে।।
হৰি চৰণত        সদায় বিমুখ
নুশুনৈ কৃষ্ণৰ কথা।
মাধৱৰ একো        কৃত্য নকৰয়
শ্ৰম কৰি ফুৰৈ বৃথা।।
কৃষ্ণৰ কীৰ্ত্তন        নকৰি থাকয়
আনসে কথা চোবাই।
সিটো পাপিষ্ঠক        জাণ্টে বান্ধি আন
লোহাৰ ডাঙ্গে কোবাই।।
নৰকৰ পথ        ইটো গৃহবাস
আতেসে যাহাৰ ৰতি।
ভাৰ্য্যাক পুত্ৰক        পুষিবে যতনে
এড়ৈ ত্ৰিজগত পতি।।
বিষ্ণুৰ চৰণ        নিচিন্তি সদায়ে
ধনকেসে কৰৈ ধ্যান।
সিটো পাতকীক        সুধিবে নলাগে
যাতনাক লাগি আন।।
কৃষ্ণকথা এৰি        সাতে পাঞ্চে বেঢ়ি
আন কথা কই থাকে।
অমৃতক ত্যজি        যেন বিষ্ঠা ভুঞ্জৈ
গাৰিশূকৰৰ জাকে।।
সিটো পাপী সব        দৈৱে ভৈল হত
চিন্তে অপোনাৰ মাৰ।
উপজি মৰিবে        যাতনা কুঞ্জিবে
নাহিকৈ তাৰ নিস্তাৰ।।
বিষ্ণুৰ নামৰ        মহিমা শুনিয়া
দূতগণ গৈল ডৰি।
হৰি ভকতক        দেখিবাক লাগি
ডৰায় সেহি দিন ধৰি।।
শুক নিগদতি        শুনা কুৰুপতি
কহিলো পৰম সাৰ।
হৰিনাম বিনা        পাপ সাগৰত
কাহাৰো নাহি নিস্তাৰ।।
মহা যোগীগণো        ব্ৰহ্ম চিন্তে যদি
হৰিৰ নাম নলৱৈ।
সিয়ো ভ্ৰষ্ট হুয়া        সংসাৰত পৰৈ
চাৰি বেদে হেন কৱৈ।।
ধৰ্ম্ম অৰ্থ কাম        যিটো অভিলাষে
যি চাৱৈ মোক্ষৰ পথ।
সিও হৰিনাম        কীৰ্ত্তন কৰিয়া
পাৱৈ সৱ মনোৰথ।।
নামৰ মহিমা        নজানি ঋষিয়ে
আন প্ৰায়শ্চিত্ত বিয়ৈ।
মৃত সঞ্জীৱনী        নজানিয়া ৱৈব্যে
আন ঔষধক দিয়ে।।
জগতৰে মোক্ষ        হৈবেক বুলিয়া
জানিয়া যিটো নকৱৈ।
সংসাৰ দুৰ্ল্লভ        হেন হৰিনাম
হেলাতে কতো নলৱৈ।।
হৰিৰ নামৰ        গোপ্য মহিমাক
পূৰ্ব্বত অগস্তি ঋষি।
মলয় গিৰিত        বিষ্ণুক অৰ্চ্চন্তে
কহিলা মোত হৰিষি।।
নাহি কাল দেশ        নিয়ম ইহাত
অশৌচত নাহি দোষ।
শয়নে ভোজনে        সদা হৰি বোলা
এৰিয়া আন আক্রোশ।।
হৰি হেন ইটো        দুগুটি অক্ষৰ
জিহ্বা অগ্ৰে থাকে যাৰ।
গঙ্গা গয়া কাশী        প্ৰয়াগ সেতুক
যাইবাক নলাগৈ তাৰ।।
কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে        ভণিল শঙ্কৰে
এড়া সৱে আন কাম।
আলজাল এৰি        পাপক সংহৰি
ডাকি বোলা ৰাম ৰাম।।

ঘোষা।।

জয় নিৰঞ্জন        পাতক ভঞ্জন
মাধৱ মুকুন্দ ৰাম।।

পদ।।

পৰম মঙ্গল        হৰিনাম ধৰ্ম্ম
যাহাৰ থাকৈ মুখত।
তাৰ তেতিক্ষণে        ভষ্ম হুয়া যায়
মহাপাপ কোটি শত।।
তাৱদেকে মহা        পাতকী হস্তীৰ
থাকৈ মহা গৰ্ব্বমদ।
যাৱে ৰামনাম        প্ৰমত্ত সিংহৰ
নুশুনৈ ধ্বনি শৱদ।।
ৰাম হেন ইটো        দুগুটি অক্ষৰ
সদায়ে আদৰি গাৱৈ।
সংসাৰ সাগৰ        তৰি সিটো নৰে
দুৰ্ল্লভ মুকুতি পাৱে।।
হুইবে মলমতি        লোকৰ নিশ্চয়
গুচিবে সৱে আচাৰ।
কলিযুগে আৰ        অন্যত্ৰ ধৰ্ম্মত
কাৰো নাহি অধিকাৰ।।
আন ধৰ্ম্ম এড়ি        হৰিনাম স্মৰি
সুখে পাৱৈ যেন গতি।
অনেক প্ৰবন্ধে        সমস্ত ধাৰ্ম্মিকে
নপাৱৈ তাক সম্প্ৰতি।।
সদায় বিষ্ণুক        স্মৰিয়ো ক্ষণেকো
নপাসৰিবাহা নৰ।
যত মহাপাপ        যত মহাপুণ্য
ই দুইৰ সৱে কিঙ্কৰ।।
দোষৰ নিদান        কলিযুগ আত
এক মহাগুণ আছে।
কেৱলে কীৰ্ত্তনে        সংসাৰৰ বন্ধ
এৰাই মোক্ষ পাৱৈ পাচে।।
হৰিৰ নামেসে        নামেসে নামেসে
জীৱন আৱে আহ্মাৰ।
কলিযুগে আন        গতি নাই নাই
নাই জানা সাৰে সাৰ।।
আউৰ বেদাগম        বিস্তৰ শাস্ত্ৰত
নাহি কিছু প্ৰয়োজন।
ধৰ্ম্মক আশায়ে        অনেক তীৰ্থক
কি কাৰ্য্যে কৰা গমন।।
যদি অভিলাষ        কৰা সৰ্ব্বজন
আপুনি মোক্ষ কাৰণ।
গোৱিন্দ গোৱিন্দ        বুলিয়া বেকতে
কৰিয়ো হৰি কীৰ্ত্তন।।
ইটো হৰিনামে        লোকৰ যতেক
পাতক নিৰ্য্যাণ কৰে।
ততেক পাতক        প্ৰবন্ধে কৰিবে
নৱাৰৈ পাতকী নৰে।।
ব্ৰহ্মচাৰী গৃহ        বাসী বনবাসী
সন্ন্যাসী যতেক যতী।
হৰিৰ কীৰ্ত্তন        এৰি কেহো নৰে
নপাৱৈ পৰম গতি।।
সূৰ্য্যগ্ৰহণত        এক কোটি ধেনু
ব্ৰাহ্মণক দেই দান।
প্ৰয়াগ গঙ্গাৰ        জলত নিৱাস
কৰৈ দশ কল্পমান।।
অযুতেক যজ্ঞ        কৰৈ মেৰু সম
সুৱৰ্ণক দেই দান।
একশত ভাগ        গোৱিন্দ নামৰ
ৰেণুকো নুহি সমান।।
হৰি হেন ইটো        দুগুটি অক্ষৰ
উচৰিলে একবাৰ।
মোক্ষৰ পথক        যাইবাক লাগিয়া
সিও ভৈল কাচ পাৰ।।
হৰিৰ নামৰ        সমস্তে মহিমা
কহিবে কাৰ শকতি।
যদি চাৰি মুখে        ব্ৰহ্মায়ো কহন্ত
তভো নুহি সমাপতি।।
কৃষ্ণৰ কিঙ্কৰে        ভণিল শঙ্কৰে
শুনিয়োক সৰ্ব্বজন।
হেন জানি আন        আলজাল এৰি
কৰিয়ো হৰি কীৰ্ত্তন।।
কোন দিন ইটো        শৰীৰ পৰয়
কেতিক্ষণে নেই যম।
আৰ কি সেন্থৰে        ভাৰত ভূমিত
হৈবাহা মনুষ্য জন্ম।।
কোটি কোটি জন্ম        অন্তৰে যাহাৰ
আছৈ মহা পুণ্যৰাশি।
সি সি কদাচিত        মনুষ্য হোৱয়
ভাৰত ভূমিত আসি।।
দেৱৰো দুৰ্ল্লভ        ইহেন জন্মক
ব্যৰ্থ কৰা কোন কামে।
গৃহতে থাকিয়া        হৰিক স্মৰিয়া
মোক্ষ সাধা হৰিনামে।।
কোটি এক ৰাজ-        সূয় অশ্বমেধ
যজ্ঞ আক নুহি সৰি।
হেন হৰিনাম        হেলাত নলৱে
মৰৈ আত্মঘাত কৰি।।
হেন বেদবাণী        তত্ত্ব হেন জানি
আসনতে সুখে থাকি।
আপোনাকো তাৰা        পুৰুষ উদ্ধাৰা
হৰি হৰি বোলা ডাকি।।

।।সমাপ্ত।।

সম্পৰ্কীয় লেখা

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept