আকাশ

ৰ’দে শুকাই নিয়া আশা

বৰষুণে ধুই নিয়া আশা

তাৰ পাছে পাছে দৌৰি আমি

আমিবোৰ সুখ আৰু দুখৰ এক সমাহাৰ

তৰাহীন আকাশক চাই প্ৰশ্ন কৰো

আছেনে জীৱনৰ সৌন্দৰ্য তাত

আমিবোৰ মানুহ

জীৱনৰ শেষত স্মৃতি হয় সকলো।

— বিকাশ জ্যোতি শইকীয়া

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *