Home কবিতা ভূপেনদা তোমালৈ এক মিনিট

ভূপেনদা তোমালৈ এক মিনিট

by admin
0 comment

সুধাকন্ঠ, বিয়োগৰ পাছৰ দৃশ্য

মানুহ মাথো মানুহৰ সমদল

শোকসভা, মৃত শৰীৰ লৈ যাত্ৰা

আৰু কিছু উচুপনি

এক মিনিটৰ মৌন প্ৰাৰ্থনা

এনেদৰেই পাৰ হৈ গ’ল দিনবোৰ

লাহে লাহে সকলোৱে পাহৰিলে

আহক, আকৌ এক মিনিট

মৌন প্ৰৰ্থনা কৰো

মনত পেলাও সেই সময়ৰ প্ৰতিশ্ৰুতিবোৰ

প্ৰাক নিৰ্বাচনী ‘ঈচু’ৰ দৰে

অৰ্থহীন নহওক এই  প্ৰাৰ্থনা।

— জিন্টু হাজৰিকা

 

শ্ৰীৰামবিজয়

আগৰ অংশ

সূত্ৰ॥ সীতাক ৰূপ-সম্পত্তি শুনিয়ে, ৰামক মনে কিঞ্চিত মদনবিকাৰ উপজল, জানকি বিয়োগ নিমিত্ত নিশ্বাস ফোকাৰি ঋষিক সম্বোধি বোল॥
শ্ৰীৰাম বোল॥ হে মহামুনিৰাজ! সে মহেশক ধনু, বজ্ৰাধিক কঠিন। হামু বালক। তাহেক গুণ নিতে হামাৰ যোগ্যতা কৈচন হয়। তথাপি তোহাৰি আজ্ঞা পালিতে লগায়। ঋষিৰাজ, জানি সত্বৰ চলহ॥
সূত্ৰ॥ ওহি বুলি সোদৰ সহিত ঋষিত পাচু শ্ৰীৰাম যৈচে মিথিলাক পয়ান কৰল, তাহে দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি॥
গীত॥ ৰাগঃমাহুৰ॥ তালঃ॥ জ্যৌতিমান॥
ধ্ৰুং॥ ৰময়া চলে মিথিলা কুলাই
ৰাজীৱ লোচন শ্যাম সুন্দৰ
সোদৰ সঙ্গতি যাই॥
পদ॥ শুনি ৰমণীক নিকলিক কাহিনী
মিলল মোহ মুৰাৰি।
ভাৱ ভিন্নৰীত ভৈল কিঞ্চিত
চিত্ত মদন বিগাৰি॥
বদন ইন্দু মদন ৰামৰ
কাম পহলি প্ৰৱেশ।
চলতু ৰাঘৱ কাম কৌতুক
হৰতু কেশৱ শ্লেশ॥
সূত্ৰ॥ তদনন্তৰ মিথিলপুৰ পাইঋষি সোদৰ সহিত শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ ৰাজসভা প্ৰৱেশ কয়ল। জনক কৰ যোৰি উঠিকহু ৰাম-লক্ষ্মণ সহিত বিশ্বামিত্ৰক আসনে বৈঠাই ঋষিক প্ৰণামি তুতি বোলল॥
জনক বোল॥ হে ঋষিৰাজ, তোহাৰ আগমনে আজু হামাৰ মিথিলাপুৰ পৱিত্ৰ ভেল। মেৰি মহা ভাগ্য মিলল॥

সূত্ৰ॥ ঋষি আশীৰ্বাদন শ্লোক পঢ়ল॥
শ্লোক॥
চিৰঞ্জীৱ চিৰঞ্জীৱ ৰাজন্ সজ্জ্বনৰঞ্জন।
গজবাজিমহৈশ্বৰ্য্য ভাৰ্য্যত্মজ যুতঃসদা॥
বিশ্বামিত্ৰ বোল॥ হে মহাৰাজ জনক। পত্নী পুত্ৰ সহিত তুহু চিৰকাল সুখী ভৱ। তোহাৰি সত্কাৰে পৰম তুষ্ট ভেলোঁ।
সূত্ৰ॥ জনক ৰাজা ৰাম লক্ষ্মণক ৰূপ নিৰেখি পৰম আশ্চৰ্য্য হুয়া মুনিত পুচত॥
জনক বোল॥ হে ঋষিৰাজ, ওহি বালক দেহো অদ্ভুত মধুৰ মূৰুতি দেখি পৰম আনন্দ ভেলোঁ। কাহেৰ কুমাৰ, কিবা দেৱ, কিবা মনুষ্য হামু বুজয়ে নাপাৰি। ওহি সুকুমাৰ দুহুঁ দেখিতে হৃদয় সন্তোষ ভেল॥
সূত্ৰ॥ তাহে শুনি ঋষি শ্লোক পঢ়ল॥
শ্লোক॥
সুতৌ দশৰথস্য তাবাগতৌ ৰাম লক্ষ্মণৌ।
দুহিতুস্তৱ সীতায়াঃ স্বয়ম্বৰদিদৃক্ষয়া॥
কৌশিক ঋষি বোল॥ হে মহাৰাজ! তোহাৰি পৰিচয় নাহি। যে দশৰথ ৰাজা তোহাৰ পৰম মিত্ৰ, তাহাৰ কুমাৰ দুহো, হামাৰা পৰম শিষ্য। আৰা সবাৰ নাম ৰাম লক্ষ্মণ তোহাৰ দুহিতা সীতাৰ স্বয়ম্বৰ দেখিতে ইহা আৱল থিকঃইহা জানি সত্বৰে সমাজ পতাই মহেশক ধনু আনহ॥
সূত্ৰ॥ জনক ৰাজা মহাহৰ্ষে ৰাম লক্ষ্মণক আলিঙ্গি বোলল॥
জনক বোল॥ অয়ে মণিমন্ত্ৰ, যে নৃসৱ বাসা কৰি ৰহিচে, তাহেক আনি সত্বৰ সমাজ মিলাৱ॥
[ইতি শ্ৰুত্বা মণিমন্ত্ৰো নিস্ক্ৰান্ত॥ ]

শ্লোক॥
নিশম্য পৰমাৰামা ৰামাগমন কৌতুকম।
সখীং সম্প্ৰেগয়ামাস জানকী কণকাৱতীম্॥
সূত্ৰ॥ তদনন্তৰে, ঢোল, ঢক্কা শঙ্খ, গোমুখ, মৃদু মৃদঙ্গ, তাল, কৰতাল, কাহাল, কোলাহল মহোত্সৱ ৰৱ শুনিয়ে জানকী সখীক সম্বুধি বোলল॥
জানকী বোল॥ আহে সখী কণকাৱতী কি নিমিত্ত সভাত মহা হৰিষ বাজন শুনিয়ে। কোন ৰাজা আৱলঃ সত্বৰে জানগিয়াঃ হামাক বাম অঙ্গ ফান্দেঃ কোন কুশল সাধে জানয়ে নাহি॥
শ্লোক॥
তস্যাঃ কথামাকৰ্ণ্য কৌতুকাত্ কণকাৱতী।
যযৌ ৰাজসভাং শাধ্বী সীতাং নত্বাতিসত্বৰম্॥
সূত্ৰ॥ সীতাক ঐচন আদেশ শুনি কহু, কণকাৱতী, সীতা পাৱে পৰণাম কৰিয়ে, যৈচে চললি, তা দেখহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি বোল॥
গীত॥ ৰাগঃধনশ্ৰী॥ তালঃএকতালি॥
ধ্ৰুং॥ কৌতুহলে চলে মাই। ৰাম পৰিচয় লাই॥
কামিনী কণকাৱতী। দেখল ৰঘুপতি॥
পদ॥ পাৱে সভাক সতী। উদিত নক্ষত্ৰ ৰাজ॥
পেখি ৰূপ লাৱণু। ভেলি পুলকিত তনু॥
ঝুৰে নহয়নক নীৰ। তনু মন নোহে থিৰ॥
সূত্ৰ॥ সভাক মধ্যে ৰামক ৰূপ-লাৱণ্য দেখিয়ে পৰম বিস্মিত হুয়া সীতাক আগুগিয়া কণকাৱতী পৰি পৰণামি বোলল॥
কণকাৱতী বোল॥ আহে প্ৰাণ সখী। তোহাৰ মহোদয় মিলল॥
সীতা বোল॥ আহে প্ৰাণ সখী। তোহো কি দেখল, কি শুনল, সত্বৰে কহ॥
কণকাৱতী বোল॥ আহে জনকনন্দিনী! তুহু যাহেৰ বিৰহে প্ৰাণ ছাড়হ সোহি দশৰথ ৰাজাৰ কুমাৰ কৌটি কন্দৰ্প-দৰ্প দলন ৰূপ, শ্ৰীৰামচন্দ্ৰ তোহাৰি সয়ম্বৰ শুনিয়ে আৱল। তাহে দেখি ৰাজা জনক আনন্দে দুন্দুভি বাজৱল। হে সখী, ৰামক কি আশ্চৰ্য্য মানুষ ৰূপ কি কহবোঁ! এক অঙ্গক লাৱণ্য শত বৰিষে কহিতে নাহি পাৰিঃ তথাপি কিছু কহৈছি তা শুনহ॥
ভটিমা॥
শুন সখী বচন স্বৰূপ। কি কহব ৰামক ৰূপ॥
শ্যাম মূৰুতি পীতবাস। ঘনে যৈচে বিজুৰি বিকাশ॥
মস্তক ছত্ৰক বেশ। নীল আকুঞ্চিত কেশ॥
ৰুচিকৰ কৰ্ণ অতুল। নাসা নীল তিল ফুল॥
বদন ইন্দু পৰকাশ। অৰুণ অধৰ মন্দহাস॥
ওতিম দশনক পান্তি। মাণিক ঝিকমিক কান্তি॥
মদনক ধনু ভ্ৰূৱভঙ্গ। ভুজ যুগ বলিত ভুজঙ্গ॥
নয়ন পঙ্কজ নৱপাতা। কৰতল উতপল ৰাতা॥
আঙ্গুলি ললিত আমোল। নখচয় চান্দক তুল॥
সুন্দৰ উদৰ কটিবন্ধ। শোহে সিংহবন্ধ কন্ধ॥
উৰু কৰি কৰ নিৰপম। চৰণ কমল কোষ শ্যাম॥
পদতল ৰাতুল কান্তি। ধ্বজ যৱ পঙ্কজ পান্তি॥
মানুষক ঐচন ৰূপ। নাহি শুনি কহলো স্বৰূপ॥
নবীন বয়স সুকুমাৰ। ভেলি নাৰায়ণ অৱতাৰ॥
কিনো ভৈল ভাগ্য তোহাৰি। তুহু নৱ তৰুণী কুমাৰী॥
বিধি মিলাৱল আনি। তেৰি মনোৰথ জানি॥
অব সব পূৰব আশ। বিৰহ দুখ গেল নাশ॥
পাৱব স্বামীক কোল। কৰ নৰ হৰি হৰি বোল॥
কণকাৱতী বোল॥ আহে সখী! যৈচন মহাপুৰুষ লক্ষণ দেখল, হামু জানল, ওহি ইশ্বৰৰ নাৰাযণ, শ্ৰীৰাম ৰূপে তোহাৰ বিৱাহ হেতু আৱল। ইহাত কিছু শঙ্কা নাহি কৰবি। সখী! তোহাৰ মনোৰথ সাফল ভেল॥
শ্লোক॥
শ্ৰুত্বা শখীমুখাদ্ৰামচন্দ্ৰস্য চৰিতামৃতম্।
মূৰ্চ্ছিতা পতিতা সীতা সুমহাহৰ্ষ ধৰ্ষিতা॥
সূত্ৰ॥ স্বামীক পৰম চৰিত্ৰ শুনিয়ে সীতা মহা হৰ্ষন্বিতা হৈয়া পড়ল। যৈচে প্ৰেমৰসে মহা আকুল কৈলা, তা দেখহ, শুনহ, নিৰন্তৰে হৰি বোল হৰি বোল॥
গীত॥ ৰাগঃধনশ্ৰী॥ তালঃএকতালি॥
ধ্ৰুং॥ স্বামীক চৰিত্ৰ শুনিয়ে কুমাৰী
ভেলি পুলক তনু চেতন আকুল
কমল নয়নে ঝুৰে বাৰি॥
পদ॥ ৰামক চৰণ চিত্ত চিৰএ চিন্তিয়ে
নয়না মুদি ৰহু মাই।
প্ৰেম পৰশ ৰস ৰাজনন্দিনী যৈচ
মানস অমিয়া ঝুৰাই॥
যাহে বিৰহে দৰে ৰহল নাহি জীৱ
সো প্ৰিয় পাৱল কোল।
আনন্দ সিন্দু মগন মন কামিনী
কৃষ্ণ কিঙ্কৰ ওহি বোল॥
সূত্ৰ॥ সখী কণকাৱতী, মদনমন্থৰা সীতাক ধৰি কহোঁ আঞ্চোৰে অঙ্গ মুছি, প্ৰবোধ বোলয়॥
কণকাৱতী বোল॥ হে প্ৰাণসখী! তোহো যাহেৰ চৰণ চিন্তি চিৰকাল ৰহৈছ, সে ৰামচন্দ্ৰক বিধি হাতে মিলাৱল।
মদনমন্থৰা বোল॥ হে সখী! আনন্দ সময়ে তোহো কি নিমিত্ত আকুল ভেলি। হে মাঞি! স্বস্থ হৱ॥
সূত্ৰ॥ সখী সৱক বাণী শুনি সীতা আকুল তেজি,
ৰামক চৰণ চিন্তিয়ে এক পাশ হুয়া ৰহল॥
শ্লোক॥
ততো নৃপান সমানীয় মণিমন্তো নৃপাজ্ঞয়া।
কাৰয়ামাস মহতীং সভামুত্সৱ শোভিতাম্॥

সম্পৰ্কীয় লেখা

Leave a Comment

* By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept